Matthieu van Riel maakt schilderijen op het grensvlak van abstractie en figuratie.

 

In het atelier van Matthieu liggen stapels foto’s van bergen, gletsjers, rotsen, bossen, polders, weilanden, vennen en rivieren gemaakt tijdens zijn vele wandelingen in het landschap van Nederland, Noorwegen, Zweden, de Alpen in Zwitserland, Frankrijk en Dolomieten in Italië.

 

Een foto van een landschap of een herinnering aan een landschap is het uitgangspunt voor een schilderij. Het schilderen zelf is geen kwestie van een benaderen van het beeld van het landschap maar juist het steeds meer afstand er van nemen, om zo tot een beeld, het schilderij te komen.

 

In zijn schilderijen onttrekt hij natuurlijke elementen en natuurverschijnselen zoals een bergmassief en gletsjer, ruimte, licht en spiegelingen in water als het ware aan hun dagelijkse werkelijkheid, abstraheert en vereenvoudigt  ze en plaatst ze in een nieuwe context, in de realiteit van het schilderij.

Het zijn doeken, waarbij zijn benadering van de natuur en het landschap formeel is, ze zijn gepland, geconstrueerd bijna. De verf schraal opgebracht.

 

De vroegste werken die teruggrijpen op het landschap zijn de monumentale vloerobjecten met metaalplaten en pigment uit 1986/1987. Deze objecten zijn ontstaan vanuit ‘het liggende’, de platheid van het landschap. Het zijn abstraheringen van akkers, rechthoekig van vorm, zoals je die ziet in het Nederlandse landschap.

 

Zijn intentie is om geen schilder te zijn van landschap schilderijen maar van schilderijen.

Dat leidt soms, in perioden en series, tot het maken van schilderijen waarbij het geplande niet voorop staat maar meer het toeval. Deze schilderijen zijn abstract te noemen, en in tegenstelling tot de andere werken in dikke pasteuze olieverflagen geschilderd gebruikmakend van paletmessen. Maar altijd zijn ze gemaakt vanuit de gedachten aan het landschap en de natuur.

 

De werken met olieverf en acryl op foto's geven een goed beeld van hoe hij zich begeeft op het grensvlak van abstract en figuratie.

Er lijkt een poging te zijn om met verf een beeld te vormen, dat echter onmiddellijk faalt omdat het beeld van het landschap het niet toestaat zich te onttrekken aan de werkelijkheid.