(English text, see below).

 

Observaties en ervaringen opgedaan tijdens zijn vele wandelingen langs bollenvelden, in polders, heidegebieden en ruige bergachtige streken zoals het majestueuze Mont Blanc Massief en de Hardangervidda in Noorwegen vormen het uitgangspunt voor zijn werk.

 

Kleuren van het landschap, licht, ruimte, het immateriële en de grootsheid van de natuur, de 'flatness' van het Hollandse landschap worden vertaald in abstracte werken en schilderijen op het grensvlak van abstractie en representatie.

 

Matthieu van Riel werkt in verschillende stijlen. Dat heeft hij altijd gedaan, dat past bij hem. Die vrijheid neemt hij als kunstenaar. Dat heeft niets met vrijblijvendheid te maken maar met een vooraf bepaalde afbakening waaraan een werk moet voldoen. De werken moeten een expliciet beeld opleveren. Gemaakt met een bepaalde intentie.

 

Het geordende en het toeval spelen voortdurend een rol in zijn werk.

 

Niet per se streeft hij naar een evenwicht in een schilderij tussen die twee uitersten. Nee, want in de ene serie zien de schilderijen en objecten er gepland uit, geconstrueerd bijna, zoals die met pigment en metaal, in de andere serie overheerst het ongeordende, het onvoorspelbare. En die series bestaan gewoon naast elkaar. Maar toch is in al zijn werk voelbaar alsof ordening zich niet zonder toeval mag manifesteren en het onvoorspelbare niet zonder ordening.

 

Een goed voorbeeld is het werk 'Hollands landschap (avondlicht)' uit 2011. Matthieu dwingt hier het landschap zich uitsluitend binnen een bepaalde constructie te visualiseren. Hij legt het grillige landschap een ordening op. Het kan niet anders zijn dan dat zijn persoonlijke en subjectieve houding op dat moment in het schilderij wordt geobjectiveerd.

 

De allereerste werken die teruggrijpen op ‘het liggende’, de platheid van het polder landschap zijn de monumentale vloerobjecten met metaalplaten en pigmenten uit 1985. Het zijn abstraheringen van zonlichtreflecties op wateroppervlakken en van akkers, meestal rechthoekig van vorm, zoals je die ziet in het Nederlandse landschap.

 

De pigmentobjecten, opgebouwd uit fijne pigmentkorreltjes, zijn uiterst kwetsbaar. Een zuchtje wind of aanraking zal het pigmentvlak aantasten en het beeld doen verdwijnen. Afhankelijk van de lichtval lijkt het pigmentvlak door de sterke kleurintensiteit te zweven boven de vloer of er juist fluwelig diep in weg te zakken.

Deze contemplatieve werken bieden de beschouwer een ervaring van stilte en leegte om even te ontsnappen aan de continue hedendaagse belaging van beeld en vermaak.

 

De 'Boundary Schilderijen', zoals hij ze noemt, schilderijen op het grensvlak van abstractie en figuratie, zijn formele benaderingen van het landschap, om ruimte van het landschap met schilderkunstige middelen opnieuw te laten ervaren, parallel aan de werkelijkheid. Ze zijn met een minimale inbreng gemaakt met zo weinig mogelijk verf, ontworpen bijna.

 

Met de serie 'Abstracten 2015-2020' richt hij zich op de fysieke handeling van het schilderen zelf als onderwerp. Om los te komen van de representatie van het landschap. Eerst op klein formaat, met olieverf en acryl op foto's. Er lijkt in deze werken een poging te zijn om op een expressieve manier van schilderen een beeld te vormen, dat echter onmiddellijk faalt omdat het beeld van het landschap, de foto, het niet toestaat zich te onttrekken aan de werkelijkheid. Uiteindelijk heeft hij deze foto's weggelaten.

Wat overblijft zijn abstracte schilderijen, waarin hij vorm, lijn, kleur, ruimte en beweging onderzoekt. Hij brengt hier het fysieke schilderen, de action painting samen met het geconstrueerde. Action painting en 2-dimensionele vertalingen op canvas van de pigment en metaal vloerobjecten die hij eerder maakte. Alleen in de verte nog klinkt iets door van een landschap en de natuur.

 

Matthieu van Riel

 

2021

 

English.

 

‘In one series, paintings and objects appear to be planned, almost constructed, such as those using pigments and metal. In other series the unordered, the unpredictable dominates. And those series just exist side by side’

 

‘Matthieu van Riel studied monumental design, drawing and painting at the St. Joost Academy of Arts from 1983 to 1987. His paintings have a great clarity of colour and focus on landscape features, such as the flatness of the Dutch scenery. Inspiration for this work comes from his many walks in heathlands, polders, and rugged mountainous regions.

 

Some paintings are almost abstract, such as the Boundary series, started in 1998. This shows a figurative language bordering on geometry, using a minimal amount of paint. Other works are more exuberant, such as the Wald Empfindung series (1989-2018): dark paintings in wich black and dark blue hues are used to cearte an image of the forest nearby Chaam at twilight. Van Riel allows himself great variety within the context of landscape. He also creates floor and wall objects, presenting surfaces of brightly coloured pigment on the ground or wall-mounted linen. Geometric shapes, such as the rectangle and the oval, predominate.

 

Van Riel recently is primarily focused on the act of painting itself. He no longer directly borrows elements such as shape, colour, movement and lines from the landscape. His current paintings are precisely abstracted translations of his feelings and experiences during his walks: the grandeur of nature, immateriality, emptiness, colours or spatiality.’

 

Catalog exhibition ‘Rocket Launch’ Stedelijk Museum Breda Netherlands, 2019

 

Text Brenda Tempelaar.