Statement

  

Een foto van een landschap of een herinnering aan een landschap is het uitgangspunt voor een schilderij. Het schilderen zelf is geen kwestie van een benaderen van het beeld van het landschap, het is juist het steeds meer afstand er van nemen, om zo tot een beeld, het schilderij te komen.

 

In zijn schilderijen onttrekt hij natuurlijke elementen en natuurverschijnselen zoals een akker en bomen, ruimte, licht en spiegelingen in water als het ware aan hun dagelijkse werkelijkheid, abstraheert en vereenvoudigt  ze en plaatst ze in een nieuwe context, in de realiteit van het schilderij.

Het zijn doeken, waarbij zijn benadering van de natuur en het landschap formeel is, ze zijn gepland, geconstrueerd bijna.

 

De vroegste werken die teruggrijpen op het landschap zijn de monumentale vloerobjecten met metaalplaten en pigment uit 1986/1987. Deze objecten zijn ontstaan vanuit ‘het liggende’, de platheid van het landschap. Het zijn abstraheringen van akkers, rechthoekig van vorm, zoals je die ziet in het Nederlandse landschap.

 

 

Matthieu van Riel